Sporthelden

paralympics

Beste wie dit leest,

Terwijl ik dit schrijf, zijn de Paralympische Spelen in Rio aan de gang. Al na enkele dagen was de Nederlandse medaille-oogst daar groter dan gedurende de gehele Olympische Spelen. Een prestatie van formaat, lijkt mij. Veel aandacht krijgen zij echter niet. Is dat terecht?

Toegegeven, er is al meer aandacht op de buis voor deze Spelen dan vier jaar geleden. En ja, als je echt wilt kun je online ook een heleboel wedstrijden live volgen. Maar alles bij elkaar is er beduidend minder aandacht voor deze sporthelden dan voor hun ‘valide’ collega’s. Hier geen Juichkoning, geen karrenvrachten BN-ers die ook even hun neus laten zien, geen Holland Heineken Huis, waar deze helden ten overstaan van een laaiend enthousiaste menigte worden gefêteerd. En al helemáál geen niet te stuiten stroom pushberichten van RTL en NOS op mijn telefoon. Ter vergelijking, zelfs toen Epke van de rekstok lazerde kreeg ik van beide omroepen een pushbericht. En toen de (figuurlijk) gevallen Lord of the Rings naar huis gestuurd werd, stond mijn mobiele kletsijzer annex internetontvanger bijna niet meer stil door alle media-aandacht rond de rel zelf, de daarop volgende rechtszaken en ga zo nog maar even verder. Nu is het zó stil, dat ik af en toe maar eens even check of mijn batterij niet leeg is.

Bij de Olympische Spelen staan alleen de meest verstokte sporthaters niet achter ‘onze jongens en meisjes’. Vrijwel iedereen kent ineens de namen van medaillewinnaars van sporten, waar we normaal gesproken zelfs met een vlammenwerper nog niet warm voor te krijgen zijn. Hoe anders is dat bij deze mannen en vrouwen. Zelfs bij sporten, die in hun ‘valide’ (bij gebrek aan een beter woord) verschijningsvorm redelijk wat publiek trekken, blijven de Nederlandse kanshebbers grote onbekenden. Ik weet niet hoe dat vier jaar geleden ging, maar krijgen de medaillekanjers bij terugkomst ook zo’n warm onthaal op Schiphol? En een lintje van de koning? Aan de andere kant, is er voor hun ook een ‘losersvlucht’ georganiseerd?

Misschien heeft het ook een beetje te maken met ons beeld van helden? Helden zijn sterk en zien er zo uit. Gezond van lijf en leden. Met een held kun je bij moeder thuis komen, zeg maar. Hoe anders kan dat uitpakken bij Paralympiërs. Zij missen soms ledematen of andere lichaamsdelen, rijden soms rond in rolstoelen of bewegen raar, zijn blind of doof, enkele zijn zelfs verstandelijk beperkt of hoe dat tegenwoordig ook heten moge. Zij voldoen niet aan het stereotype, smetteloze beeld van wat wij helden vinden.

Misschien is dat allemaal wat te confronterend. Zijn we er nog niet klaar voor. Geeft een hardloopwedstrijd, waarbij de deelnemers niet op voeten, maar op ‘blades’ rennen misschien toch een beetje een vervelend gevoel. Alsof we naar een freakshow hebben zitten kijken… Maar als we dan bedenken, dat deze sporters dikwijls minstens zo hard hebben moeten werken om dit te bereiken als hun door ons zo bewierookte ‘valide’ collega’s, met vaak veel minder geld, verdienen zij dan niet ons grootste respect?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s