Heldenmoed

AZC Steenbergen

Beste wie dit leest,

We hebben in Nederland vrijheid van meningsuiting. Dat is in de grondwet verankerd en daar zijn we het, van links tot rechts, over eens. Dacht ik. Toch mag je tegenwoordig niet al te bang uitgevallen zijn als je je mening wilt geven. Zeker als sommigen die mening niet graag horen. Dat bleek in het gedoe rond Zwarte Piet en in nog veel ergere mate in het vluchtelingendebat.

Zowel voor- als tegenstanders schelden elkaar uit voor rotte vis. Het debat is zodanig gepolariseerd, dat je je afvraagt of er nog wel sprake is van een debat! Op social media was dat al een tijdje het geval, maar het is nu ook doorgedrongen tot voorlichtings- en inspraakavonden.

Voorstanders van vluchtelingenopvang noemen de tegenstanders fascisten, racisten, nazi’s, bruinhemden en verwijten hen een algemeen gebrek aan empathie. De tegenstanders maken de voorstanders uit voor landverraders en linkse ratten die het land uit geschopt of zelfs doodgetrapt moeten worden. Dreigementen worden niet geschuwd. Sommige niet al te realistisch (“na de verkiezingen wordt uw soort berecht!”), andere zijn ronduit griezelig. Een lokale politicus, die voor een AZC was, kreeg de mededeling dat hij daarover nog maar eens goed moest nadenken, want “ik weet waar je kinderen op school zitten.” En voor beide zijden geldt: wie niet voor ons is, is tegen ons. Wie wat genuanceerder voor of tegen is of simpelweg niet echt een stellig standpunt inneemt, wordt door beide kampen lafheid verweten en eigenlijk collectief uitgekotst. Deze volgens sommigen iets te brave burgers “moeten maar eens wakker worden.”

Eerder deze week liepen de gemoederen tijdens een info-avond in Steenbergen hoog op. De nodige tegenstanders van een eventueel te vestigen AZC lieten zich al uit in niet mis te verstane bewoordingen. Toen echter een dame het woord wilde nemen die vóór vluchtelingenopvang was, werd zij getrakteerd op fluitconcerten, boegeroep, middelvingers en “daar moet een piemel in!” De vrouw, die voorafgaand aan de avond al een steen door de ruit had gekregen en haar kinderen uit veiligheidsoverwegingen elders had moeten onderbrengen, werd geprezen om haar moed. Andere voorstanders hadden namelijk van hun spreektijd afgezien. Ook uit veiligheidsoverwegingen.

Moed? Maar we hebben vrijheid van meningsuiting, toch? Dan is het toch niet nodig om de held uit te hangen als je wilt zeggen wat je denkt? Helaas, inmiddels kennelijk wel. Wie het hardst schreeuwt heeft gelijk. De nuance is zoek en waar de één dat betreurt, vindt de ander dat wel prima: “gewoon keihard zeggen waar het op slaat!” (sic).

Discussie vind ik prima. Mes op tafel? Geen probleem! Zolang het maar wel gebaseerd is op argumenten en niet op gebral, gedreig en het letterlijk overschreeuwen van andermans mening. Vrijheid van meningsuiting is namelijk niet beperkt tot jouw eigen mening; het betekent dat een ander óók voor zijn of haar mening mag uitkomen. Zonder te hoeven vrezen voor allerlei ellende. Wie er gelijk heeft is, wat mij betreft, onbelangrijk. Het gelijk van de sterkste (of liever luidruchtigste) baart me meer zorgen dan welke vluchteling ook!

Advertenties

Een gedachte over “Heldenmoed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s