Klaagcultuur

klagen over klagen

Beste wie dit leest,

Zo’n 40 jaar geleden, ik zat toen net op de middelbare school, kocht ik het singeltje “File” van André van Duin. Niet zozeer vanwege deze quasi-serieuze coverversie van “Feelings” maar vanwege de B-kant. Op die achterkant stond “Belt u maar” en daar ging het me om. We hadden namelijk klassenavond en ik wilde dat liedje instuderen. Tegenwoordig ros je zoiets van YouTube af, inclusief tekst, maar dat ging in 1975 nog effe niet.

In “Belt u maar” probeert André van Duin een liedje te zingen, maar hij geeft luisteraars de gelegenheid telefonisch in te grijpen als er in de tekst iets voorkomt dat ze niet zint. En jawel, om de haverklap belt er iemand (een typetje of stemmetje van de komiek zelf uiteraard) om te zeuren over de meest banale en futiele dingen. Door de voortdurende tekstaanpassingen en verwoede pogingen van Van Duin om zijn ‘luisteraars’ toch vooral niet tegen de schenen te schoppen blijft er van het liedje eigenlijk niks over.

Halverwege de jaren ’70 was dat humor. Mensen die zogenaamd over de meest stomme dingen klagen, zwaar overdreven allemaal en dàt was de grap van het liedje. De klagerige Nederlander een beetje te kakken zetten door al dat gemekker eens lekker te chargeren. Ikzelf had er op de klassenavond in elk geval veel succes mee!

We zijn 40 jaar verder. Inmiddels hebben we internet en dan met name social media. Vooral die laatste geven zo’n beetje iedereen een platform om zijn of haar mening en grieven te spuien. In 1975 kon dat eigenlijk alleen maar door een boze brief naar de krant te sturen. Maar die moest je dan eerst nog schrijven, postzegel plakken en op de bus doen. Bij de krant zelf was er dan nog een redacteur die beoordeelde of de brief interessant genoeg was om geplaatst te worden en eventuele scherpe kantjes ervan afhaalde. Dat laatste hoeft nu dus allemaal niet meer. Je zet je mening, ongezouten, op één van de vele social media die we inmiddels rijk zijn. Met één druk op de knop. Gratis.

En wat denkt u? Het ooit zo grappige “Belt u maar” van André van Duin is werkelijkheid geworden! Vrijwel iedereen voelt zich beledigd, geschoffeerd, gediscrimineerd, genaaid, benadeeld of in de kuif gepikt. En anders vindt men het de hoogste tijd ergens iets over te roepen. Liefst veel en vaak en niet te genuanceerd alsjeblieft. Kennis van zaken is daarbij niet nodig. Kennis van de Nederlandse taal en het gebruik van interpunctie overigens ook niet. Zolang je de scheldwoorden maar goed spelt. Vrijheid van meningsuiting staat natuurlijk hoog in ons vaandel. Maar jij moet je bek houden!

En zo is een humoristisch liedje, waarin het gezeur van mensen schromelijk wordt overdreven, ingehaald door de werkelijkheid. De klaagcultuur is, mede dankzij het internet, vrijwel tot in de puntjes geperfectioneerd. En ik, zei de gek, ik moet toegeven, ik doe er bijna net zo hard en even vrolijk aan mee. Klagen is besmettelijk. En heel verslavend. En oh zo vermoeiend…

Advertenties

Een gedachte over “Klaagcultuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s