De vrijheid om te beledigen.

i

Beste wie dit leest,

Twee maanden geleden vond de aanslag op Charlie Hebdo plaats. Meteen begon ik toen vanuit pure emotie te schrijven. Moeiteloos. Maar toen het klaar was, kon ik het niet publiceren. Niet op dat moment. Niet nu in de hele wereld allerlei emoties om voorrang streden. Verdriet, woede, angst: “Je suis Charlie”. Waar ik die oorspronkelijke tekst gelaten heb, weet ik niet meer. Maar ik wilde er nog wel iets mee doen. Omdat ik er toch een mening over heb, hoe impopulair misschien ook.

Vrijheid van meningsuiting. Voor ons Westerlingen een groot goed; alles moet gezegd kunnen worden, zelfs als het geen enkel doel dient. Op Facebook las ik, vlak na de aanslag, meermalen zelfs “het recht om te beledigen.” Maar schieten we daar ons doel niet voorbij? Ja, natuurlijk mag je satire bedrijven en in een scherp debat mag het mes best op tafel. Maar als je alleen maar schopt om te schoppen, beledigt “omdat het kan”, is dat dan nog wel vrijheid van meningsuiting? Ik heb over veel dingen een mening, maar dat wil nog niet zeggen dat ik hem altijd uit. Ik maak doorgaans de afweging of mijn mening iets toevoegt, of dat ik alleen maar lekker tegen zere benen wil schoppen, om mensen als door wespen gestoken te zien reageren.

Kijk, ik kan midden op straat natuurlijk een beer van een vent eens lekker uitmaken voor alles wat mooi en lelijk is. Maar als ik dan een knal voor mijn kanis krijg, zal niemand zich daarover verbazen. Een enkeling zal misschien de opmerking maken dat geweld niets oplost, maar ik weet haast wel zeker dat de algemene reactie op mijn blauwe oog zal zijn: “je vroeg erom!” Ik kan me dan beroepen op mijn vrijheid van meningsuiting (“ik vind die vent gewoon ècht een lul van de bovenste plank!”), maar ik zal waarschijnlijk op weinig begrip kunnen rekenen. En ik ben nog dom ook: “Zag je hoe groot die knaap was?”

Sommige mensen hebben iets dergelijks ook over Charlie Hebdo geroepen (“je kon erop wachten”) en die werden subiet verketterd. Dit was immers vrijheid van meningsuiting? Voordat iedereen collectief over me heen dondert: nee, ik vind het absoluut NIET terecht dat een paar reli-idioten met kalashnikovs hun zelfveronderstelde gelijk kwamen halen. Niks mis met humor in het algemeen en satire in het bijzonder. Maar volg eens discussies op nieuwssites of Facebook. Hoe zwaar telt diezelfde vrijheid van meningsuiting dan nog? Want ben je het daar niet met iemand eens? Dan ben je dom! En moet je je bek houden! Of oprotten! En dan zeg ik het nog netjes…

Pleit ik dan voor zelfcensuur? Nee!! Maar laten we ons eens afvragen of elkaar ongebreideld beledigen “omdat het mag” wel zin heeft. Beetje respect voor elkaar, beetje inlevingsvermogen. Niet elkaar schofferen, enkel en alleen “omdat het kan”. Vrijheid brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Verantwoordelijkheid om verstandig met die vrijheid om te gaan. Is dat zelfcensuur? Buigen we dan voor een kleine groep fanaten? Nee, naar mijn bescheiden mening (!) niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s