De menselijke maat

Rolmaat

Beste wie dit leest,

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Dat had te maken met het overlijden van mijn vader. Daar gaat dit stukje niet over, maar indirect toch ook wel… In de laatste anderhalve week ging hij ineens hard achteruit en werd erg hulpbehoevend. Eerlijk is eerlijk, hij heeft alle zorg en hulp gekregen die hij nodig had. Thuiszorg, ziekenhuisbed voor thuis, medicatie, nachtzuster, allemaal prima geregeld. Driewerf chapeau!

Helaas lees je in de media soms andere verhalen. Door problemen met PGB’s zijn sommige verzorgenden, die qua inkomen (deels) van dat geld afhankelijk zijn, flink in problemen gekomen. Chronisch zieken en gehandicapten moeten bijna smeken om faciliteiten bij soms wel zeer hardvochtige ambtenaren (“Weet u wel wat dat kost?”). Sommige uitkeringsinstanties merken uitbehandelde, terminale kankerpatiënten aan als geschikt voor de arbeidsmarkt. In de thuiszorg vrezen tienduizenden voor hun baan, terwijl hun cliënten vrezen voor hun hulp. En niet alleen in de zorg: pas als bijstands-oma niet te vaak op je kleinkinderen of het wordt gezien als “op geld waardeerbare arbeid”. We moesten toch participeren? En doe je 50 uur per week vrijwilligerswerk, dan zegt de uitkeringsinstantie doodleuk dat je wel wat meer mag doen voor je uitkering… Hopelijk zijn dit excessen…

En hebben we het dan alleen over de ‘officials’? Ben je gek! Lees reacties op nieuwssites en discussiefora en verlies in één klap uw geloof in de mensheid! Daar is de nuance helemáál zoek. En ook hier draait alles om de centen, terwijl veel deelnemers aan dit soort discussies muurvast zitten een een alsmaar polariserende draaikolk van “hunnie” tegen “ons”. Als je (chronisch) ziek bent, of oud, dan is je economische waarde tot op klomphoogte gedaald. Weg met jou! Groningers die tegen gaswinning zijn, mogen volgens sommigen naar Rusland emigreren. Terschellingers trouwens ook. Tegenstanders van een tunnel door een natuurgebied moeten maar een boom gaan knuffelen. Of beter nog, zich wassen en een baan gaan zoeken. Het gaat ook hier allang niet meer om mensen. Het gaat om “de economie”. Iets minder eufemistisch: om de keiharde poen. Een open deur, ja, ik weet het. Hij staat alleen wel steeds verder open. Zover, dat het schraal begint te tochten…

Ik snap best dat de zorgkosten uit de hand dreigen te lopen. Dat fraude moet worden bestreden. Dat werklozen aan een baan moeten worden geholpen. Geld is belangrijk. Natuurlijk. Maar het dreigt nu alleen máár om geld te draaien. Sommige instanties en gemeentes zetten (bewust?) mensen zonder empathisch vermogen op hun “zorgloketten”. Want té begripvolle medewerkers en ambtenaren jagen zó het budget erdoor. Anderzijds mogen zorgmedewerkers hun ORT inleveren, want werken in de zorg is “een roeping”. Dàn is geld kennelijk ineens niet belangrijk meer?

De mate van beschaving van een samenleving kun je onder andere afmeten aan hoe die samenleving omgaat met de meest kwetsbaren en hulpbehoevenden. En die kwetsbaren worden er steeds meer op afgerekend dat ze niet “renderen”. Dat ze geen geld opleveren maar kòsten. Rendementsdenken in plaats van de menselijke maat. Ik hou mijn hart vast…

Advertenties

2 gedachtes over “De menselijke maat

  1. Allereerst gecondoleerd met je vader.
    Fijn dat voor hem, jullie ons Zorgstelsel wel maatwerk heeft gegeven.

    Ja, in het algemeen maak ik mij zorgen voor iedereen die juist afhankelijk zijn van menselijke zorg.

    Vriendelijke groet,

  2. In Nederland zijn we kort geleden geseculariseerd. We waren georganiseerd in zuilen. Het belangrijkste element van zuilen is dat de leden zich daarin verzamelen rond dezelfde ideeën. Daarmee zijn mensen met andere ideeën altijd verkeerd. Er is maar een idee het juiste en dat is mijn idee. De zuilen zijn verdwenen en volgens mij leidt dat op een individueel niveau tot grote onzekerheid. Met als gevolg dat velen van ons zich vastklampen aan één idee. De nieuwe god die wij op die manier aanbidden is die van het geld de economie en de rationaliteit. Wat je dan ook ziet is dat menselijke waarden dus als niet belangrijk worden gezien. Er is al een sterke onderstroom die de herwaardering van menselijke waarden als kernpunt maakt van hun denken, acties en ondernemen. Dat zien we o.a. in Nederland Kantelt. Daar zie je ook, dat er meer waardering is voor andere meningen en visies. Daar worden verschillen van ideeën niet negatief uitgedrukt en kunnen ze met elkaar in een creatieve wrijving tot nieuw bewustzijn, innovatieve ideeën en nieuwe vormen van samenwerking leiden. Het waarderen van menselijke waarden gaat hand in hand met het respect dat wij op brengen voor andere meningen en visies. Het succes hiervan bepaalt of er een toekomst is of niet!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s