Iedereen zijn eigen waarheid

waarheid

Beste wie dit leest,

Vorige week las ik het bericht over een dode kat in Hoogvliet. Mogelijk was het diertje met vuurwerk in het achterwerk opgeblazen, want men kon het geslacht niet meer vaststellen, aldus de politie. Die zocht getuigen. De verontwaardiging was groot, de angst ook. Baasjes hielden, begrijpelijk, hun dieren binnen. Op social media circuleerden signalementen en sommigen beloofden de daders eenzelfde anale vuurwerkshow. Enkele dagen later liet diezelfde politie echter weten, dat van vuurwerk geen sprake kon zijn. Een verkeersongeluk, misschien zelfs een natuurlijke dood… Aldus een deskundige.

Zo stellig als men het eerste politiebericht geloofde, zo groot was het ongeloof bij dierenliefhebbers en vuurwerkhaters over het tweede. “Het moet de doofpot in!”, zo riep men, weer op social media. De politie zou bang zijn voor een klopjacht op de daders. Men weigerde simpelweg te geloven dat de kat niet door dierenbeulen met vuurwerk zou zijn gedood.

Het valt op hoe hardnekkig sommige verhalen de ronde blijven doen. Zelfs als ze later niet blijken te kloppen. Over de arme Hoogvlietse vuurwerk-kat kun je nog twijfelen, maar waarom wordt het eerste politiebericht onvoorwaardelijk geloofd en het tweede resoluut terzijde geschoven? Waarom duikt in de discussie rond Zwarte Piet steeds de bewering op dat de naam “Negerzoen” verboden is? Terwijl de fabrikant al jaren geleden heeft toegegeven, dat het om een reclamestunt ging?

Ik weet niet goed hoe de menselijke geest werkt, maar bestaat er zoiets als een ‘convenient truth’? Een waarheid waar we rotsvast in geloven, zelfs als ze aantoonbaar niet klopt? Dat gaat soms ver. Vooral als het over dieren of kinderen gaat. Een vader die beschuldigd wordt van seksueel misbruik van zijn kinderen kan maar beter zijn identiteit veranderen en ver weg verhuizen, zelfs als later onomstotelijk zijn onschuld blijkt. Want men blijft hem met de nek aankijken en met de vinger nawijzen. “Onschuldig? Dat bestáát niet!” Waar rook is, is immers vuur?

Heeft het misschien te maken met wantrouwen naar overheidsinstanties? Waarschuwt de politie bij een brand dat er misschien gevaarlijke stoffen zijn vrijgekomen, dan geloven we dat onvoorwaardelijk. Wordt zo’n bericht later herroepen, dan geloven we dat onder geen beding! Dan zijn het doofpotten en complottheorieën. Dan hebben “ze” iets te verbergen! En creëren we vervolgens onze eigen waarheid. Eén die aansluit op onze overtuigingen, ons wereldbeeld. En dat beeld bevestigen…

Waarom accepteren we verontrustend nieuws direct, of creëren het zelf op basis van aannames? Maar waarom reageren we zo sceptisch als er iemand, bij voorkeur met enig gezag, beweert dat er niets aan de hand is? Sensatiezucht? Aangeboren pessimisme? Of is het een diepgewortelde angst voor die volgens sommigen altijd aanwezige “ze”, die onze wereld en onze levens willen bestieren? Die ons gerust stellen door slecht nieuws te ontkennen, om ons in slaap te sussen zodat we niet zien hoe “ze” ons manipuleren? Die “geheimzinnige elite”, voor wie “het volk” slechts een productiemiddel is in hun jacht naar macht en welvaart? Of zoek ik nu te ver? Wie het weet mag het zeggen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s