Ontsnappisme

Empathy

Beste wie dit leest,

De mensheid wordt steeds gekker. Ellende alom. Ik wil er even aan ontsnappen. “Escapism” met een mooi Engels woord. In het Nederlands komen we niet verder dan een verbastering: escapisme. Ik vind het niks, maar ja, wat dan? Ontsnappisme? Ook niet, hè? Maar goed, even een licht stukje, want er is al genoeg narigheid.

Ik wil even ontsnappen aan alle zorgen. Mijn dochter is naarstig op zoek naar werk. Heftig, in deze tijd. Maar vele malen heftiger is de tweet van een 16-jarig Palestijns meisje in Gaza, die verwacht zeer spoedig om te komen in een niets en niemand ontziende oorlog. Gaza. Ik weiger partij te kiezen in dat conflict. Mijn enige standpunt: kinderen horen te spelen, te leren, veilig en vrolijk op te groeien. Kinderen horen niet dood te gaan. Het interesseert me geen reet wie er gelijk heeft, wiens schuld het is of wiens land. Stoppen! Nu!

Mijn dochter heeft mogen opgroeien in veiligheid en vrede. Ik hoop dat mijn eventuele kleinkinderen later hetzelfde mogen doen. Maar garantie tot aan de deurkruk. Het alsmaar triester wordende verhaal rond vlucht MH17 heeft de verhoudingen tussen “Het Westen” en Rusland verder op scherp gezet. Een Tweede Koude Oorlog? Het is niet te hopen. Maar ook het Gaza-conflict breidt zich inmiddels uit naar onze regio. Aanhangers van de Islamitische Staat gaan hier de straat op, verwerpen de Westerse samenleving waarin ze niet zelden zelf zijn opgegroeid, brengen de Hitlergroet en scanderen “dood aan de joden”. Maar joden wonen niet alleen in Israël…

Mijn dochter groeide, afgezien van wat pijntjes, griepjes en een enkele kneuzing, in goede gezondheid op. Intussen lijkt Moeder Aarde echter serieus werk te willen maken van die diersoort die steeds sneller in aantallen toeneemt en haar in alsmaar hoger tempo kapot maakt. Na een paar eerste speldenprikken enkele jaren terug lijkt het haar ditmaal ernst te zijn met de volgende dodelijke ziekte waar voorlopig geen kruid tegen gewassen is. En steeds meer slachtoffers maakt. Saillant detail: twee Amerikaanse artsen, in Afrika om de ziekte te bestrijden en te bestuderen, liepen het virus ook op. De VS is doorgaans een land waar men door roeien en ruiten gaat als het gaat om het repatriëren van landgenoten uit den vreemde, dood of levend. Dat enthousiasme bekoelde aanzienlijk toen men besloot ook deze twee Amerikanen naar huis te halen. Kennelijk maakt Ebola je een stuk minder Amerikaans staatsburger. Al snap ik stiekem ook best, dat je zo’n dodelijke, onbehandelbare ziekte liever niet te dichtbij hebt…

En MIJN grootste zorg? Dat Radler zó populair geworden is, dat de brouwerijen moeite hebben om aan de vraag te voldoen! Vind ik lekker met deze zomerse dagen. Ik hamster dus maar een voorraadje bij de supermarkt. Want van de winter zal het wel niet te koop zijn. En lopen die conflicten met Rusland of tussen sympathisanten van Israël en Palestijnen uit de hand, of krijgen we een Ebola-epidemie, dan kan ik voorlopig vooruit! Werd het toch nog een zwaar stukje….

Advertenties

2 gedachtes over “Ontsnappisme

  1. Hee Evert, mooi stukkie, vooral dat je even je woede laat zien. Ik noem dat maar even de Neanderthaler in jou. Die weet overigens deze woede ook om te zetten in actie. Dit opschrijven is een eerste stap, wat is de tweede? Behalve Radler kopen….?! :-). Volgens de statistieken hebben we 145.000.000 geweldige, ontzagwekkende mensen op deze planeet rondlopen. Tenminste ze hebben de mindset. Dat betekent dat 6.855.000.000 het niet zijn of nog niet ontdekt hebben hoe dat te zijn. Daarom ben ik een beweging gestart, 140.000 geweldige mensen verzamelen die elkaar helpen, die samen leren, die samen ontwikkelen, die samen nieuwe projecten, ventures en bedrijven in de wereld zetten. Die de wereld awesomizen. Ben nog aan het begin. Heb een dagelijks blog en diverse producten ontworpen. Nu aan het nadenken over bouwen van de community. Misschien heb je zin om mee te reizen; http://www.paulricken.nl

  2. Op de fiets naar de demonstratie, met de fiets aan de mee met met de demonstratie en van de demonstratie op de fiets weer naar huis.

    Beangstigend hoe agressief sommige agenten hun eigen mening aan meelopende mensen probeerde op te dringen.
    Bedreigend zoals de politie te paard ons opsloten.
    Beschamend hoe mensen werden weerhouden om halverwege alsnog aan te sluiten.

    Bemoedigend om met zovelen voor vrede en vrijheid door het centrum van Amsterdam te lopen.

    Bezorgde groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s