Nationale rouw

mh17

Beste wie dit leest,

Mijn hart bloedt, als ik denk aan de slachtoffers van vlucht MH17. Op vakantie, onderweg naar een conferenctie, op weg naar huis of gewoon op reis. Uit de lucht geknald in een oorlog die de hunne niet was.  Machtsmiddel geworden in een smerig politiek spel. Was het een ongeluk? Boos opzet? Waren het getrainde militairen of een stel cowboys met veel te gevaarlijk speelgoed? Misschien komen we het ooit te weten.

Mijn bloed kookt, als ik denk aan de manier waarop de separatisten omsprongen met de crash-site, de zwarte dozen en de slachtoffers. Het gebral, het harteloze gesol met de lichamen, het voortdurend traineren van het onderzoek, de openlijke minachting. Misschien om bewijzen van hun schuld te verdoezelen. Maar misschien ook om even te laten zien wie er de baas is. Om dat verachtelijke Westen eens een lesje in machteloosheid te leren. Want de rebellen hebben een machtige buur. Op slechts een steenworp afstand. De geborgen lichamen werden strategisch op twee plaatsen, kilometers uit elkaar, verzameld. Zo werd het veilig te stellen gebied te groot voor een eventuele “bevrijdingsactie” van buitenlandse militairen. En dus ging het machtsvertoon tegen hulpverleners, journalisten en onderzoekers ongestoord verder. Wie deed de rebellen immers wat? Het “decadente Westen” toch niet. Overigens voelden de opstandelingen zich niet te groot om zich meester te maken van de eigendommen van de slachtoffers, veelal afkomstig uit datzelfde Westen…

Ik was diep onder de indruk van de speech van Frans Timmermans in de Veiligheidsraad. Zó klinkt leiderschap kennelijk. Maar het waren de Maleisiërs die uiteindelijk de zwarte dozen (en misschien ook de slachtoffers) “vrij” kregen. Door te onderhandelen. En te buigen. En de rebellenleiders met “excellentie” aan te spreken. Dàt was wat de separatisten even wilden horen. Alleen zíj hebben het voor het zeggen. Dat de bewijzen tegen hen zich opstapelen, deert ze niet. Het is oorlog en waar gehakt wordt, vallen spaanders.

In Nederland vandaag nationale rouw. Vlaggen halfstok. Ook bij mij. Ik woon echter wel in Vlaardingen, de stad met de grootste Palestijnse gemeenschap van Nederland. Ook de Palestijnen betreuren hun doden. En intussen hebben mijn vrouw en dochter een flinke slok joods bloed in de aderen. Nee, ik laat mij door niemand verleiden tot het innemen van een standpunt in dat conflict! Al wat ik wil, is dat mensen, waar ook ter wereld, in vrede kunnen leven. Dat kinderen overal op deze planeet zorgeloos kunnen spelen en opgroeien. Dat mensen nu eens ophouden met op elkaar te schieten vanwege religie, etniciteit of gewoon ordinair landjepik. “Zullen we het ooit leren?”, vraag ik mij wel eens af. Maar niet te hard, want ik ben bang dat ik het antwoord al weet.

Mijn mond zwijgt als vanmiddag tegen vieren de vliegtuigen met de slachtoffers van vlucht MH17 in Nederland arriveren. Ik zal rouwen met al mijn landgenoten. Vrij snel daarna zal mijn leven waarschijnlijk weer zijn gewone loop nemen. Dat kan niet gezegd worden van de nabestaanden. Want zij hebben levenslang.

Advertenties

2 gedachtes over “Nationale rouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s