Heeft de jeugd nog wel de toekomst?

jeugdwerkloosheid2

Beste wie dit leest,

Mijn dochter was woensdag met wat vriendinnen naar de kroeg. Voetballen kijken, Nederland – Argentinië. Naast de wedstrijd hadden de meiden ook nog een ander gespreksonderwerp: werk. Ik hoorde haar daarover vertellen en…. werd niet vrolijk.

Eén van de vriendinnen had een tijdelijk contract, maar dat werd niet verlengd, omdat haar werkgever haar anders in vaste dienst zou moeten nemen. Een rondgang langs het groepje vriendinnen leerde, dat slechts één van hen daadwerkelijk een vast contract had. De rest had òf een mager 0-uren-contractje, òf helemaal geen werk. En ik heb het hier niet over laag-opgeleide, niet-gemotiveerde dames. Nee, ze hebben op zijn minst MBO (of is dat tegenwoordig ook “laag-opgeleid”?) en ze staan te trappelen!

Mijn dochter zit sinds kort ook weer helemaal zonder. PW-opleiding gedaan op een moment dat er in de kinderopvang nog volop uitzicht was op werk. Enkele jaren werkervaring met kinderopvang en als gastouder. Ruim een half jaar in Turkije en Griekenland gewerkt als kids-animator in een resort. Vanaf haar 15e zelf haar zakgeld verdiend. Niet te lui om aan te pakken dus. Ze solliciteert veel, ook buiten haar vakgebied. Haar vriendinnen ook. Op alles wat los en vast zit.  Ik weet, de media staan vol met die verhalen, ze zijn bepaald niet de enige. Als er al wat is, zijn het vaak 0-uren-contracten of part-time banen, maar zonder vaste werkdagen. Werkgevers willen flexibele werknemers. Snap ik best, maar het maakt het combineren van meerdere part-time jobs vrijwel onmogelijk. Niet te plannen, immers.

Ik weet, er zijn honderdduizenden werkzoekenden. Jongeren, ouderen, straks ook veel mensen met een “arbeidsbeperking”. Allemaal werkzoekenden met hun eigen problemen en hun eigen legitieme redenen om te willen werken. Daar wil ik niet aan voorbijgaan. Maar ik focus hier even op de jongeren, omdat ik dàt nu van héél dichtbij meemaak. Dochterlief is 23, single, wil haar eigen geld verdienen, een toekomst opbouwen. Maar er is geen werk. Met 23 ben je voor veel werkgevers al een dure kracht…

Toen ik haar leeftijd had, begin jaren ’80, was de economie ook slecht. Toch is het mij en mijn leeftijdsgenoten over het algemeen gelukt iets op te bouwen. Omdat werkgevers ons nog wilden hebben. Nu moeten diegenen die nog wèl werk hebben ook steeds langer doorwerken. Deze meiden wil kennelijk niemand hebben. Ja, voor vrijwilligerswerk, maar daar kan de schoorsteen niet van roken. Betaald werk? Maximale flexibiliteit tegen minimale kosten. En als ik de arbeidsmarktgoeroe’s mag geloven duurt het nog 10 tot 15 jaar voor het goedkomt. Àls het nog goedkomt. Dan zijn de kansen voor mijn dochter en een groot deel van haar generatie verkeken. Dan zijn ze tegen de 40. Nee, ze laat de moed niet zakken, blijft solliciteren. Overweegt zelfs een nieuwe opleiding, maar met deze arbeidsmarkt vraag je je af waarvoor je je nog kunt laten opleiden?

Noem me negatief en cynisch, maar ergens heb ik het gevoel dat niemand hier iets aan gaat doen, omdat het niemand iets interesseert. Sterker nog, dat het een vooropgezet plan is. Omdat de huidige politiek niets meer om mensen lijkt te geven. Alleen maar om geld. Weer een Verloren Generatie? Who cares? Of moet mijn dochter, net als 100 jaar geleden, dan maar op zoek naar een echtgenoot die de kost verdient?

Advertenties

4 gedachtes over “Heeft de jeugd nog wel de toekomst?

  1. Als ik gisteren niet toevallig een van mijn ex-leerlingen was tegengekomen, ook in de 20, leuke meid en slim, had ik dit een heel negatief verhaal gevonden, maar toen ik haar vroeg wat ze deed zei ze:’Niets, geen werk’. Ze heeft ook mbo. Ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft.

  2. Het is de tijd van zzp. Zonder werk, zonder inkomen, zonder pensioen noem ik het maar. Langdurige contracten en vaste aanstellingen zijn niet meer van deze tijd.
    Loyaliteit en betrouwbaarheid verdwijnen daardoor ook is mijn idee.

    Een bemoedigend of optimistisch antwoord heb ik niet, niet voor jou en niet voor je dochter.

    Bezorgde groet,

  3. Beste Evert, Misschien is het woord verzorgingsstaat wel een woord dat niet meer van deze tijd is. Toen ik op 49 jarige leeftijd buiten de boot viel ben ik een eigen bedrijf begonnen zonder zicht op vast inkomen, nadat ik een jaar thuis had gezeten. Voor mij nergens meer een kans op werk, dus ik moest wel. Een baan is belangrijk voor de mensen. Al was het alleen maar om nog mee te kunnen draaien in de maatschappij. En ik heb het met hakken over de sloot prima gered, overal waar werk was was ik te vinden en in beeld. Werkloos thuis zitten is vervelend, maar je kunt wat doen. Werk scheppen.
    Afwachten of “de maatschappij” wat voor je doet is geen optie. Zoek eens een BNI ontbijtvergadering in je eigen omgeving, allemaal mensen met een eigen bedrijf die op zoek zijn naar werk en andere zaken, wie weet is daar iemand die je verder kan helpen. Alle leden van deze vergadering hebben allemaal minstens 200 contacten die ook voor je kunnen zoeken. Ze vinden het vast heel eigenwijs als iemand daar op zo’n vergadering komt om naar werk te zoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s