Prioriteiten (of: hoe krijg je een volk in beweging?)

Beste wie dit leest,

Het gaat al een tijdje niet zo goed met Nederland. Het is crisis en dat noopt de over ons gestelden tot drastische maatregelen. De éne bezuinigingsmaatregel volgt de andere op. De Nederlandse bevolking vat dat over het algemeen echter tamelijk gelaten op.

Wordt er dan niet gemopperd en gescholden? Oh, genoeg. Je hoeft de populairste nieuwssites maar op te zoeken en je ziet onder de commentaren niet zelden in ongezouten bewoordingen wat de meeste Nederlanders zoal vinden van de plannen die Den Haag, Brussel of andere bolwerken van macht nu weer hebben verzonnen. Fok! en NuJij.nl zijn twee van die vele sites, waar men vaak weinig genuanceerd meer eieren kwijt kan dan een complete kippenfarm op een dag kan leggen. Je zou het discussiefora kunnen noemen, maar dat dekt amper de lading. De meeste bezoekers van deze sites beperken zich doorgaans tot het uitwisselen van standpunten, begeleid door scheldkannonnades, gericht aan al diegenen die een andere mening zijn toegedaan. Daarbij wordt dan vooral uitgegaan van de vanzelfsprekendheid van het eigen gelijk en de volslagen domheid van al diegenen die dit niet begrijpen of, erger nog, het anders zien.

Niet zelden wordt op dit soort nieuwssites, maar zeker ook op social media als Facebook en Twitter opgeroepen tot het in actie komen van het Nederlandse volk als er weer zo’n onaanvaardbare maatregel langs fietst, die ons allemaal geld gaat kosten of op andere wijze benadeelt. Doorgaans met weinig tot geen succes. Een oproep enkele jaren terug om te protesteren tegen de verhoging van de AOW-leeftijd bracht slechts enkele duizenden op de been. Hetzelfde gold voor de bijeenkomsten onlangs in Den Haag en Amsterdam tegen het kabinetsbeleid in het algemeen. Als er 5000 mensen op zo’n manifestatie afkomen, is men al blij. Hoe anders was dat vroeger. Demonstraties tegen de oorlog in Vietnam, kernwapens, woningnood, politieke protestmarsen, studenten, vele tienduizenden liepen mee. Een beeld dat we heden ten dage alleen nog kennen uit Zuid-Europese landen, Frankrijk en misschien Duitsland.

Hoe ontevreden we in dit land ook zijn over het regeringsbeleid, we lijken nauwelijks meer van plan om er de deur voor uit te gaan. Op zich niet zo vreemd, zelfs je dagelijkse boodschappen kun je tegenwoordig online bestellen, plus wanneer je ze bezorgd wilt hebben. Maar of het nu de afbraak van de verzorgingsstaat is, de oplopende werkloosheid, de ontmanteling van de zorg, de versoepeling van het ontslagrecht, graaiende bankiers en overheidsfunctionarissen, de verkorting van de WW, het afstempelen van de pensioenen, de verhoging van de belastingen en de huren, de verdere verhoging van de AOW-leeftijd, de aanschaf van een peperduur oorlogsvliegtuig en zo kan ik nog wel even doorgaan, we komen er niet meer voor in actie. Kennelijk zijn we anno 2013 niet meer bereid uit onze luie stoel te komen, een laken van het bed te rukken, daar een leus op te kalken en richting Malieveld, Binnenhof, Dam of Coolsingel te marcheren om de boel daar plat te gooien en gezamenlijk luidkeels ons ongenoegen te uiten. Nog niet zo heel lang geleden zou een regering met zo weinig draagvlak honend ten val zijn gebracht. Incompetente, graaiende en malverserende bestuurders zouden zonder pardon met pek en veren de stad zijn uitgejaagd.

Waarom komen we niet meer in touw als iets ons niet zint? Vakbonden worden gewantrouwd; ouderen zeggen hun lidmaatschap op omdat ze de vakbond van weleer missen, die met de vuist op tafel sloeg en actie voerde als het ze niet aanstond. Jongeren worden geen lid, immers, die bonden vertegenwoordigen alleen de belangen van de ouderen (logisch, als alleen ouderen nog lid zijn). Je krijgt nog wel enkele duizenden in beweging, maar dat is het dan. Hoe komt dat? Zijn we murw gebeukt door al het slechte nieuws, het gegraai en de maatregelen? Is het de toenemende individualisering? Het gevoel dat het toch geen fluit uithaalt? Of zijn we gewoon lui geworden?

Om de een of andere gekke reden laten we tegenwoordig al deze zaken over onze kant gaan. We voeren nog wel een achterhoedegevecht, foeterend via internet, maar dat is het. Maar nu, nú is er een onderwerp dat iedereen verenigt! Dat ons nog meer samenbrengt dan een Oranje dat het WK dreigt te gaan winnen. Waarvoor we op Facebook allemaal onze profielfoto aanpassen. Ja, waarvoor we bereid zijn massaal de straat op te gaan, al dan niet verkleed, en ons naar het Malieveld te begeven! Dan staan we schouder aan schouder, ongeacht onze politieke kleur, voelen we ons collectief tot in het diepst van onze Nederlandse ziel gegriefd. Want wie aan Zwarte Piet komt, komt aan ons! Tsja, het is maar hoe je prioriteiten liggen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s