Ouwelullenpop. Of: Doorwerken kan heel leuk zijn!

Beste wie dit leest,

Eerder deze week kwam een splinternieuwe CD uit van een muzikale held van mij: Paul McCartney, heel toepasselijk “New” getiteld. Enkele dagen terug stond, tijdens een nachtdienst, een registratie op van het concert dat The Rolling Stones afgelopen zomer gaven op Glastonbury. Zelf ging ik afgelopen zomer naar een concert van Neil Young en op mijn ouwe dag (ik hoop over enkele weken 51 te worden) ook nog voor het eerst naar een meerdaags festival: Bospop. Tentje mee en gaan! Daar speelden, naast toch wel wat jongere acts, ook enkele rockmastodonten: Golden Earring, ZZ Top, Roger Hodgson (de stem van Supertramp), Crosby Still & Nash, etc.

“Ah, ouwelullenpop!” hoor ik u denken en inderdaad, veel van de hierboven genoemde artiesten naderen de pensioengerechtigde leeftijd en zijn daar allang over heen. Volgens sommigen zijn zij ook de houdbaarheidsdatum inmiddels gepasseerd, maar dat is een kwestie van smaak, vermoed ik. Het mag er dan misschien niet allemaal meer even strak uitzien (voorzichtig met Keith Richards, anders breekt-ie!) en sommige acts spelen wellicht wel een beetje boel veel op de automatische piloot, toch, de meeste van die bands klinken nog steeds als een klok en geven een show weg die staat als een huis.

Wat is dat toch? Je hebt je sporen in de muziek ruimschoots verdiend (èn achtergelaten), voor de centjes hoef je het allang niet meer te doen… Waarom dan toch weer maanden- of jarenlang broeden op nieuwe songs, nòg maar eens een plaat uitbrengen, wéér maandenlang uit je koffer leven op tournee. Mèt het risico dat recensenten, of erger nog, je fans, gaan roepen dat het nu ècht niet meer kan en het hoog tijd wordt dat je het tehuis voor rockdino’s gaat opzoeken. Daar komt bij, je bent zo goed als je laatste plaat, dus àls-ie flopt.. En dat terwijl je rustig thuis kunt zitten met een goed glas, genietend van het feit dat je een muzikale legende bent (en nog decennia na je dood zult blijven) en zowel financieel als artistiek de slag méér dan binnen hebt gehaald. Waarom gaan artiesten (en dan bedoel ik niet alleen muzikanten) tot op hoge leeftijd door, daar waar mensen met een ‘nine-to-five’ niet weten hoe snel ze met pensioen moeten gaan zodra de mogelijkheid zich voordoet?

“Ja, logisch!”, hoor ik u zeggen, “Die gasten hebben een mooi leven, beetje muziek maken, mooie vrouwen, scheppen geld, drugs etc. etc.”. Waarna zo ongeveer letterlijk de tekst van “Money for nothing” van Dire Straits de revue passeert. En wij maar sjouwen, en zij maar feesten. Zij doen iets leuks, terwijl ik met mijn alledaagse baantje maar moet sappelen. En daar slaat u de spijker op zijn kop: zij doen iets leuks. Althans, wij zien dat van een afstand en het lijkt ons een geweldig leventje, al die glitter en glamour! Om toch een tikkeltje te nuanceren: er is ook een deel dat wij niet zien (of we moeten “de bladen” lezen…) en dat is beslist niet alleen maar feesten en rozengeur en maneschijn, maar daar gaat het nu niet om. Wat is nou het geheim, waarom gaan die mensen maar door met muziek maken of acteren of schrijven of weet ik veel? Ik ga het u verklappen: PASSIE!

Het lijkt een inkopper, maar dat is het beslist niet. Voor veel mensen is dat namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend! Ik heb er inmiddels een jaar behoorlijk intensieve loopbaancoaching op zitten en daar was dat steeds de rode draad. Doe iets met passie! Ga iets doen wat je ècht leuk vindt, waar je je ziel en zaligheid in kwijt kunt en ook je ei als het even kan. Maak van je hobby je werk of van je werk je hobby. En dat bedoel ik niet cynisch. Ik heb in het verleden baantjes gehad waar ik vreselijk van baalde, dus ik weet uit ervaring hoe belangrijk het is om het op je werk naar je zin te hebben. Ik heb nu een baan die ik hartstikke leuk vind en ik kan er de huur aardig van betalen, dus ik ben al een eind op weg. Maar zie ik mezelf in deze job de 67 halen, met zijn ploegendiensten en onregelmatigheid? Nee, dat niet. Dus ik wil nog een stap verder: een baan waar ik nòg meer van mezelf in kan leggen, waar ik ècht mijn passie in kwijt kan!

Nu hoor ik u al roepen dat ik makkelijk praten heb in deze tijden van economische en financiële malheur en dat de schoorsteen toch ook moet blijven roken. “Hou jij er even rekening mee, beste blogger, dat op jouw leeftijd geen werkgever meer op jou zit te wachten? ” En daar hebt u zeker een punt. Ik heb ook niet gezegd dat het makkelijk is en dat heb ik aan den lijve ondervonden. Maar alleen maar werken voor het geld, is dat dan niet ongelofelijk saai? Word je daar blij van? Als je iets doet waar je niet alleen geld mee verdient, maar ook echte voldoening uit haalt, dan ga je fluitend naar je werk, zit je gedurende je werkdag de klok niet langer meer vooruit te kijken, is “Thank God it’s Friday” niet langer je lijfspreuk en komt je pensioen, ongeacht de leeftijd, veel te snel dichterbij. Dat wil niet zeggen dat je een workaholic moet worden met een burn-out van hier tot aan de muur en terug, want laten we wel wezen: ook dat is de bedoeling niet. Ik had vroeger een werkgever die letterlijk zei: “Als je bij dit bedrijf wilt slagen, moet je leven om te werken!”. En dat was dus één van die baantjes waar ik het wat minder goed naar mijn zin had en dat is een understatement! Ik wil wel blijven werken om te leven, want ook ik heb een “thuisfront” en vrienden en familie en er is niets belangrijker dan dat!

Gewoon iets doen waar je je passie in kwijt kunt, dat is voor mij de toverformule. En let hier op het woordje “gewoon”. Passie maakt je authentiek en misschien ook wel wat gelukkiger. Want waarom zou je jarenlang iets doen waar je totaal geen zin in hebt? Toegegeven, er moet brood op de plank komen en soms kun je even niet anders. Maar blijf dan wel zoeken naar nieuwe uitdagingen die je leven kunnen verrijken. Komt die kans nu niet, dan komt-ie morgen. U vindt mij nu zweverig? Mag ik dan eindigen met een quote van een andere muzikale held van mij: “You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one!”

Advertenties

7 gedachtes over “Ouwelullenpop. Of: Doorwerken kan heel leuk zijn!

    • Bedankt voor je complimenten, Ab. Ik probeer zo een beetje onder de aandacht te komen en ik vind het leuk om te doen. Passie, dus! Mijn blog heeft een tijdje stilgelegen, maar is nu weer volop in de running, ik heb er nu zo’n 20 geschreven, dus leesvoer genoeg.

      Ik ga van de week ook het Historieproject weer opstarten, dus binnenkort kan iemand een telefoontje van de “Besteldienst” verwachten. En da’s dan niet eens gelogen…!

  1. Deze blog is mij uit het hart gegrepen! Ik ben bijna 60, gehandicapt en ben gedurende 32 jaar gedetacheerd geweest bij één en dezelfde organisatie. Na een belangrijke stap in mijn leven, ben ik er na die 32 jaar uitgegooid. Gelukkig heb ik een paraplu waar nog wat geld uit valt, dus ik heb een inkomen. Ik zou nu dus tot mijn 66ste moeten werken, want als er weer een geschikte detacheringsbaan voor me is, dan moet ik die aanvaarden.

    Ik zit nu drie jaar thuis: twee jaar zonder detachering en één jaar ziekteverlof. Inmiddels gaat het weer wat beter en zou ik weer halve dagen in zo’n detacheringsbaan kunnen werken. In de tijd dat ik thuis zat, ben ik een opleiding Journalistiek Schrijven gaan volgen en die ik allerhande leuk vrijwilligerswerk. De leukste klussen komen op mijn pad, echter, vrijwel allemaal onbetaald. Bij sommig vrijwilligerswerk moet ik er zelfs geld bij leggen (reiskosten), maar dat maakt me niets uit, want IK DOE DAT WERK MET PASSIE! Ik doe de dingen waar ik goed in ben en waar ik me goed bij voel. Omdat het vrijwilligerswerk is, kan ik zelf bepalen òf ik het doe en wanneer ik het doe. Voel ik me niet goed, dan is er geen man overboord en is er geen afdelingshoofd of leidinggevende die me onder druk zet om maar weer zo snel mogelijk aan de slag te gaan.

    Ik ben van mening dat de Overheid mensen met een arbeidshandicap en die boven de 60 zijn niet langer moet dwingen tot het verrichten van arbeid. Als duidelijk is dat iemand op eigen initiatief studeert en vrijwilligerswerk doet, láát die persoon dan dat werk doen! Ik ben als vrijwilligster productiever dan onder dwang. Werk voor het oprapen in Nederland, maar merendeels onbetaald vrijwilligerswerk omdat organisaties geen geld meer hebben (of er voor over hebben i.v.m. de moordende concurrentie of vanwege de bezuinigingen) voor betaalde vaste krachten.

    Volg je hart en probeer alleen werk te doen dat je met passie doet!

    • Ook bedankt voor je reactie hier. Mooi dat mensen op deze manier met dingen bezig kunnen zijn die hun hart sneller doen kloppen! Vraagje: die opleiding Journalistiek Schrijven, waar heb je die gevolgd?

  2. Hij is weer leuk om te lezen Evert en zoooo actueel voor mij. Nadat ik in juni 2011 moest stoppen op mijn 59e en een jaar thuis gezeten had ging ik mij steeds ongemakkelijker voelen.Het werk bij de roeiers was druk maar leuk en het passend maken van het vervoer in samenspraak met besteldienst was boeiend en steeds weer een uitdaging . Ook mocht ik het genoegen hebben om regelmatig contact te hebben met de schrijver van deze blog en samen losten we problemen op met een geintje tussendoor . In 12 uur riep ik misschien wel 40 keer door de telefoon MET HARRY en dan volgde weer een opdracht of een samenspraak over de aanpak , maar steeds een uitdaging . Na een jaar de scheepvaart op afstand gevolgd te hebben ging het kriebelen en vandaar dat ik op oproepbasis nu regelmatig onder jullie ramen doorvaar op de waterbussen van Dordt en Rotterdam . Het is heerlijk om weer mee te doen en inderdaad is het juiste woord passie ! Ik vind het heerlijk om weer wat te doen in de haven en scheepvaart in zijn geheel zal altijd mijn passie blijven . Ik zie in jou een schrijver en niet alleen blogs , ik denk dat een goede roman schrijven voor jou weggelegd is.
    Succes met je blogs en ik blijf ze met passie volgen , groeten Henri.

    • Thanks Henri/Harry. Dit wereldje laat je inderdaad niet los. Ik ben wel langzaam bezig met iets anders, maar hopelijk wel binnen het Loodswezen. Niks concreets nog, dat niet, maar ik ben wel in beweging. Schrijven vind ik gewoon leuk om te doen, dus dat zal ik wel blijven doen, denk ik. Wie weet wordt dat nog eens serieus.
      Veel plezier met lezen en hoort, zegt het voort!
      Groeten!
      Evert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s