Waarom ben ik niet verbaasd?

verbaasdBeste wie dit leest,

Allerlei emoties strijden op dit moment om voorrang in mijn kop. Eén emotie is daar niet bij: verbazing. Want hoe boos, verdrietig of verontwaardigd ik ook ben, verbaasd ben ik absoluut niet. Net zoals in het liedje “Niet verbaasd” van Youp van ’t Hek, zie ik allerlei misstanden en voel ik diverse heftige emoties, maar ik ben niet verbaasd. Ik vraag me hooguit af of dat meer over mij zegt of over de wereld waarin ik mij bevind.

De afgelopen dagen was er in het nieuws nogal wat heisa over Amarantis. Een voormalige onderwijs-gigant, die ontstaan was na een fusie en inmiddels begin dit jaar weer in haar afzonderlijke delen uiteen is gevallen. De leiding van Amarantis maakte zich schuldig aan stelselmatig graaien. Fraude, zelfverrijking, belangenverstrengeling…. Twee lease-auto’s per persoon. Dat is natuurlijk niet overdreven, want als de éne auto bij de garage staat voor een nieuwe koplamp, kun je de andere nog pakken. Je moet immers toch naar die onderwijs-borrel. En als je daar nog een paar wijntjes achterover slaat, kun je uiteraard niet in de auto stappen, dus pak je een taxi, die dan ook door Amarantis vergoed wordt. En mocht een taxi niet te krijgen zijn, dan heb je gelukkig je OV-kaart-van-de-baas nog, zodat het eigenlijk niet mogelijk is om niet thuis te komen. Daarnaast hadden sommige bestuurders wel zeer lucratieve contractvoorwaarden, was er sprake van allerlei opmerkelijke vastgoedtransacties en werd zelfs een privé-woning opgeknapt met geld van Amarantis. Onderwijsgeld, dus! En ze konden redelijk ongestoord hun gang gaan, mede dankzij een angst-cultuur die ervoor moest zorgen dat klokkenluiders en andere klikspanen klap-toe-de-mond deden.

Dit alles staat in een onderzoeksrapport, dat vandaag officieel uitkwam, maar waarvan afgelopen zaterdag het concept al uitlekte. Het uiteindelijke rapport is overigens milder dan het concept, dat echt vernietigend was. Alle misstanden zijn eruit weggelaten, er wordt slechts vermeld dat deze gemeld zijn aan de minister.De onderzoekscommissie betreurt het trouwens dat het concept uitlekte. “Omdat het om personen ging”. Nou, mij spijt het helemaal niet, laat de onderste steen maar boven komen! Maarrrrrrrr….. De Raad van Toezicht, het College van Bestuur, de onderwijsinspectie, het ministerie en de accountant, allemaal krijgen ze er dus van langs. Door een opeenstapeling van fouten en gebrek aan actie bij deze instanties raakte Amarantis eind 2011 in grote financiële problemen. Begin dit jaar werd het weer in 5 afzonderlijke delen opgeknipt, wat 250 mensen hun baan kostte. En bedankt! Daar kan ik flink pissig over worden, maar verbazen doet het mij in het geheel niet.

Minister Bussemaker was vooral geschokt en, jawel, verbaasd! En dat is misschien het enige wat mij nog verbaast. Ik kan me werkelijk niet voorstellen, dat de overheid niet op zijn minst een vermoeden had dat er bij Amarantis iets goed scheef zat. Of bij andere onderwijsinstellingen. Of woningcorporaties. Ja, noem ze eigenlijk allemaal maar op. Elke dag komen er weer nieuwe gevallen bij. Jan met de Pet heeft letterlijk al jaren in de gaten dat er aan alle kanten dingen rammelen. Dat de kluit fors belazerd wordt. Dat velen in de top hun zakken zodanig vol proppen, dat ze op scheuren staan. Maar de politiek, hoog opgeleide jongens en meisjes, ze schrikken zich een ongeluk en wisten van niks. En ik zeg nu wel dat dat me dan misschien nog wel verbaast, maar aan de andere kant: het is de houding die de politiek al jaren aanneemt bij dit soort praktijken. Maar nu hebben we het lek boven, want de minister heeft een diepgaand onderzoek bevolen! Jawel! Het zal de lillekerds dun door de broek drentelen! En als maar de helft waar is van wat allemaal in dat rapport staat, hebben de witteboordenbooswichten een probleem met haar. En ik? Ik ben kwaad, voel me belazerd, maar….. ik ben niet verbaasd

Wat mij ook niet meer verbaasd is het geweld op en langs de (amateur)voetbalvelden. Vroeger hadden we het nog over hooligans bij grote profclubs en toegegeven, dat was (en is) een probleem. Ik ben een voetballiefhebber en supporter van mijn club. Ik ga regelmatig naar wedstrijden. Ik zie daar ook dat er afgelopen zondag 3 (drie!) busjes ME’ers stonden. En dat terwijl de bezoekers welgeteld 8 supporters bij zich hadden. Die in de rust al vertrokken waren zelfs. Ik ben van mening dat al dat gerel en gedoe absoluut niks te maken heeft met het spelletje. Maar zo’n politie-inzet bij een club waar nooit iets gebeurt bij thuiswedstrijden en waar de tegenstander minder supporters meeneemt dan spelers: belachelijk! Ik ben verontwaardigd over zoveel verspilling van gemeenschapsgeld, maar wederom ben ik niet verbaasd.

Echter, nu gaat het bij de amateurs ook danig mis, zijn het de spelers zelf die zich misdragen. Afgelopen zondag werd bij een wedstrijd tussen B-junioren een 41-jarige assistent scheidsrechter door een aantal spelers van de thuisclub zodanig mishandeld, dat hij op maandag aan het eind van de middag aan zijn verwondingen overleed. Het slachtoffer werd na afloop van de grimmig verlopen wedstrijd door vier of vijf spelers van de bezoekende club tegen de grond gewerkt en daarna herhaaldelijk geschopt en geslagen. Enkele weken geleden werd bij een andere amateurwedstrijd een toeschouwer belaagd door bezoekers van een andere club, omdat hij ‘een broodje varkensvlees’ at. Deze man kwam er gelukkig nog goed vanaf, maar is zoiets nou een reden om iemand het licht uit zijn ogen te meppen?

Ik ben kwaad, voel me onveilig bij de gedachte dat mensen met zulke korte lontjes kennelijk vrij rond lopen. Je in elkaar kunnen slaan om een futiliteit. Of erger. Gewoon omdat onze samenleving kennelijk zo ontspoord is, dat bruut geweld door sommigen gezien wordt als een geoorloofd, ja zelfs normaal middel om een conflict te beslechten. Het recht van de sterkste. De grootste bek. Brutale mensen hebben de halve wereld en de andere helft pakken ze erbij! Ik word er allesbehalve vrolijk van. Maar verbaasd? Nee.

Waar ik dan weer wel om kan lachen, is dat bij de dreiging van de eerste vlok sneeuw hier in Nederland iedereen gelijk in de stress-modus schiet. De NS halveert op sommige trajecten haar dienstregeling, de ANWB waarschuwt, evenals het KNMI. Paniek in de tent. Ja, ik weet het best, straks doet geen enkele instantie iets, dan gaat het vervolgens vreselijk mis en dan is het ook weer niet goed. Maar dan zie ik zo’n film, waarbij in Amerika zo’n diesellocomotief probleemloos door een halve meter sneeuw dendert en bedenk ik dat hier, als het weer maar even tegenzit alles in elkaar stuitert. Ja, dat bevreemdt me dan weer wel. Maar ik ben niet verbaasd. Of is dat toch hetzelfde?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s