Fouten maken.

Oeps…..!

Beste wie dit leest,

Ik las gisteren deze blog van Michèle Sparreboom. Een blog die mij, op zich, uit het hart gegrepen is. Op zeer prettig leesbare wijze maakt zij duidelijk dat, hoe harder je faalt, hoe beter het eigenlijk is. Fouten zijn immers mogelijkheden tot groei! Een leuk, inspirerend stukje tekst, vind ik, dat ik bij deze dan ook van harte bij mijn eigen lezers aanbeveel. “Do not fear mistakes, there are none”, zei jazz-legende Miles Davis ooit. Althans, dat las ik ergens, ik was er zelf niet bij. Binnen de muziek, en zeker de jazz, zal dat beslist opgaan. Jazz is bij uitstek improvisatie muziek en met een beetje mazzel ziet je publiek een kleine misser aan voor een briljante improvisatie. En dat vind je dan zelf natuurlijk ook! Goddank maak je fouten, het maakt je menselijk, waar of niet? Je kunt bovendien lering trekken uit je fouten en wat zo mooi is, van de fouten van anderen kun je ook het nodige opsteken! Net zo goed als anderen weer van jouw vergissingen kunnen leren. Win/win-situatie. Mooi toch?

Helaas lijkt het erop, dat je omgeving, en dan met name je professionele omgeving (maar daar niet alleen!!!), toch wat minder toegeeflijk reageert op een mispeer, zeker als het er eentje van formaat is. Bij interne sollicitaties, om maar een dwarsstraat te noemen, weet men zich vaak nog moeiteloos te herinneren, hoe je een aantal jaren terug ooit eens wat minder sterk optrad, wat de baas toen toch de nodige centjes gekost heeft. Een goeie klapper, en dan bedoel ik er dus eentje de verkeerde kant op, dreunt vaak nog jarenlang na. En nee, dat werkt niet in je voordeel als je nog eens een stapje hogerop wilt bij diezelfde werkgever. Dan ziet men een fout niet echt als een ‘groei-moment’, maar gewoon als iets stoms en dat heeft waarschijnlijk hele vervelende gevolgen, vooral ook qua financieel geld. Misschien ben ik een pessimist (en nou niet allemaal tegelijk ‘ja!’ roepen, alsjeblieft), maar vaak kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken, dat velen in je omgeving (en ‘je’ is hier dan overdrachtelijk bedoeld) je vooral zullen wijzen op je stommiteit en het niet echt zullen zien als een verbeterpunt. Niet “jammer, volgende keer doe je het vast beter, je komt er wel”, maar “nog een keer zo’n geintje en je kunt de stoep gaan warmhouden”. Een flinke fout levert je doorgaans een gele kaart op en twee keer geel is rood, dat weet iedere voetballiefhebber. Bovendien zal een flater van formaat je in de ogen van klanten, collega’s, bazen und so weiter degraderen tot een faalhaas eerste klas. Zo tolerant zijn veel mensen niet als het gaat om het geblunder van anderen.

Lang niet iedereen zal je zelfs nog een volgende kans géven, je hebt eerder immers al aangetoond een dergelijke opdracht niet tot een goed einde te brengen? Beter laten we de volgende keer iemand anders dat maar doen, want “jij bent nog niet zo ver”. En met een beetje pech kom je ook nooit meer zo ver, simpelweg omdat men je niet meer vertrouwt met een dergelijke klus. En vertrouwen komt te voet, maar vertrekt te paard en in volle galop! De enige twee, die mij zo even te binnen willen schieten, die zich, ondanks al hun geblunder, moeiteloos staande weten te houden zijn 2 stripfiguren: Guust Flater (what’s in a name, zei Shakespeare al) en De Generaal. Bovendien allebei ook nog eens absolute helden van mij, zou dat toeval zijn?

Denkt u nu, dat ik het met de blog van Michèle niet eens ben? Verre van dat! Zoals gezegd: uit mijn hart gegrepen. Ik wou dat ik zo in het leven kon staan (èn dat ik zulke blogs kon schrijven, maar dit terzijde). Ik onderschrijf haar artikel volledig, ook haar opmerking dat veel mensen en organisaties een stuk minder krampachtig zouden zijn en veel minder stress zouden hebben als ze af en toe eens snoeihard en met volle overtuiging op hun bek zouden durven gaan. In een niet eens zo heel erg ‘ideal world’, zou een dergelijke insteek fantastisch zijn. Gewoon zonder enige vorm van faalangst dingen beetpakken, er je stinkende best op doen om het tot een goed einde te brengen (dat wel natuurlijk!) en dan in Godsnaam maar zien wat ervan komt. Gaat het goed? Prachtig! Gaat het effe iets minder? Nou, verbeterpunt, die fout maken we niet meer! Helaas echter hebben we te maken met een ‘boze buitenwereld’ en die is een stuk perfectionistischer, daar mag nergens een draadje los hangen of een rafelig randje zichtbaar zijn. Jammer hoor.

Want veel mensen, ikzelf beslist niet uitgezonderd, lopen daardoor bij tijd en wijle behoorlijk op eieren. Bang om in de fout te gaan. Bang om iets te doen wat je voor de rest van je leven het predikaat ‘incompetent’ op zal leveren. Bang om een stap te nemen, die mogelijk verstrekkende consequenties kan hebben. En dat trek ik nu wel naar het ‘professionele’, maar feitelijk geldt dit voor alle facetten in het leven. We zijn met zijn allen bang, wat zeg ik, we zijn als de dood. Waren er maar meer mensen zoals Michèle. En ik kan het weten. “Careful” is my middle name…..

Advertenties

Een gedachte over “Fouten maken.

  1. Dat heb je weer heerlijk verwoord Evert, je schrijft zelf ook niet slecht en ik ben het helemaal met je eens. ik voeg dan ook de daad bij het woord en ga een stap maken die verstrekkende gevolgen kan hebben. Misschien wordt het helemaal niets, who knows, maar ik ga me stinkende best doen om er iets goeds van te maken. Als ik dit nu niet doe, zal ik nooit weten of het ooit gelukt zou zijn. Je weet waar ik het over heb. Mijn vertrek naar Oostenrijk. Jouw verhaal is voor mij toch wel een hart onder de riem, om maar in de spreuken te blijven en ik ga er gewoon van uit, dat alles goed komt.
    groetjes Ans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s